Kırk yaşındayım Şiiri - Servet Balıbey

Kırk yaşındayım, hayata dair beklentim bitti
Nice ölümler gördüm, benden bir kaç adım uzakta
Altmışında amcamı, dayımı
Yetmişinde dostumu
Ve yaşıtım birçok arkadaşımı kaybettim
Mezarlıklar, sokaktan daha samimi
Ve mezarlık içine girdiğim kıraathane
Okuduğum lise
Bir bayram evi
Bir an durmayan annemin dizi ağrıyor
Ve babam yaşlandıkça epey küçüldü
Ne oldu nasıl oldu hiçbir fikrim yok
Şimdi ben nereye gidiyorum.
Kırk yaşındayım hayata dair her hesap bitti
Sevip sevildim gülüp oynadım
Eşe ve çocuğa karıştım
Epey bir hatıra biriktirdim
Anlatırken geçmişi otuz yıl önce diyorum
Buralar yoktu diyorum
Burada çok sevdiğim dostlarım vardı diyorum
Demek kırk yaş bir olgunlukmuş
Bir farkındalık
Veya ahirete hazırlanmak
Yaşamak bu mu
Daha dün annemizin kollarında oynarken
Annemi kollarımda taşıyor oldum
Evlerimiz büyüdü sokaklarımız küçüldü
Nefes almak için sokağa çıkan ben
Hala çıkıyorum
Ama çocuk yok
Ekranlar büyüdü
İletişim ışık hızında
Dokunmaktan uzak hatta dokunamamak
Annem beni anlamazdı ben çocuğumu
Çağların arasındaki fark bu kadar büyük olmamalıydı
Anlaşılmıyoruz anlatamıyoruz
O zaman götürürken bizi zamanın kendisi bile yaşlanıyor gibi
Durduramıyoruz
Şu olay ufkundan dönüp arkaya baktığımda
Çağım en güzel çagdı diyorum
Çocuklarıma o güzel sokakları miras bırakmak isterdim
Zor bulunan birkaç avuç çekirdeği
Salçalı ekmeği
Ve sokaklarda serbest bir şekilde saklambaç oynaya bilmeyi
Belki de vakti gelmiştir
değişen çağ ölümü temenni ettirecek seviyede
Ama ölmüyorum
Kim bilir yarın nasıl olacak