Kırk odalı köşkün gecesindeki yalnızlığı kadar
yalnızım içimde,
Hiçbir kimse yok,ne bir çıtırtı,ne bir ses.
Düşüncelerim bile,duvarlardan yansıyıp,
kulaklarımı sağır ediyor
“Kimse yok mu? ” diye,geziyorum tek tek odaları.
Bu kadar yürekten çağırma beni!
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,
Devamını Oku
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta