Kırk beş yıldır ilk defa kalkamadı yerinden
Gözlerime bakarak iç çekti ta derinden
Kırk beş yıldır ilk defa beni uğurlamadı
Kahvaltı sofrasında beni ağırlamadı
Hoşçakal diyemeden çaresiz boyun büktüm
Kırk beş yıldır ilk defa kapıyı kendim çektim
Sokaklar çıkıyordu bendim çıkmazda olan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta