Bir akşamın kıyısında unuttum kendimi,
Gökyüzü ağırdı, içimden daha mavi.
Adını andım sessizce—
Bir yara gibi açıldı zamanın dikişi.
Kalbim, eski bir ev şimdi,
Kapıları gıcırdayan anılarla dolu.
Her odada senden kalan bir ses,
Her köşede yarım bir “biz” duruyor.
Rüzgâr geçiyor içimden,
Sana benzeyen bir eksiklikle.
Sevmek, bazen birini
Hiç gelmeyecek bir yerden beklemek.
Geceler uzuyor,
Düşlerim sana sığınıyor.
Uyku bile cesaret edemiyor
Bu kadar yalnız bir kalbe.
Bir bakışın kalmış bende,
Zamanın en kırılgan yerinde.
Ne tamamen geçmiş
Ne de şimdiye ait.
Ve ben,
Her sabah yeniden öğreniyorum:
İnsan bazen birini kaybetmez,
Onu içinde taşımaya başlar.
Sinan Bayram
Sinan BayramKayıt Tarihi : 5.2.2026 19:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!