kırık bir vazoya benziyorsun, çöpe atılabilecek bir parçan bile kalmamış.
fakat bu kalmadığın anlamına gelmiyor..
ayaz gecelerde burun çekerek ağlamış çocuklar biliyor
özlenen eller tutulmuyor hiç
ve cevizin kırık kabuklarını yemeye çalışmıyor hiç kimse
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta