Aynı yerden iki kez kırılan bir kemiği andırıyor uyandığım tüm sabahlar.
Sararmış aynalar kırıyorum yüzümü yıkarken
Yüzüm asılan çerçeveden çıkıyor o an
Bir intihar girişimi gibi gülümsüyorum yine olur olmadık duvarlarda
Yarasına küsen o kabuk düşüyor…
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta