mendilin içinden hep kanla mı geçer vurulmuş atlar?
göğsüne bastırıp bir gülü, akşamın kızıllığında
yara sarar gibi dertleşirken menekşeyle
hangisi güzel, şimdi konu bu mu? diyorum kendi kendime
sevmek mi, intihar mı? yüreğinin tepesinde atan damar
ben diyeyim ekim, sen de kasım, ne fark eder
vakit mi? ömür mü? sen yoksan şimdi eskiyen ne?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta