Her gece karanlık kandilin önünde,
sensiz geçen anın derdindeyim
bir derdin cefası gönlümde
yokluğunun en ağır demindeyim
güneşin doğarda, ararsa beni sözlerin
güneşin doğmadığı,
yolların çıkmadığı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Her satırı gönlüme taş olup oturdu,sanki yalnızlığını yaşıyorum Abi....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta