Kırık Kanatların Sessizliği

Bir veda değil bu
sessiz bir suskunluk yalnızca,
geceye karışan bir nefes gibi,
dokunmadan, bırakmadan
geçip gitmek.

Yaralı kuşlar misali,
kanatlar kırık,
ama uçuş zorunlu,
nereye olduğu bilinmeden.

Gözlerde kalan son ışık
yavaşça söner,
ardında gölgeler uzar.
Sessizlik, karanlığın kıyısında
adımlar gibi sürüklenir.

Her kayboluş,
gizli bir başlangıcın tohumu,
kül içinde gizlenen
sabahın habercisi.