Kırık Kalem Şiiri - Döndü Dülger

KIRIK KALEM
Kırık gönlün kalemi de, kırık dökük yazıyor.
Kalemin çiçek çizse yaprağı olmuyor.
Kuş çizse kanadı yarım.
Hele ki tek mısra olsun dökeyim içimin isyanını desen,
Her bir satır ağıt oluyor, her bir cümle kor.
Kendi giydiğin ateşten gömleği,
Kendiyle hesapta olan gönül yorgunları da giyiyor.
Kalbin yangını kendisini yaktığı gibi,
Okuyan kederli yüreklere de sirayet ediyor.
Bir damla olsun huzurun tınısını dökeyim desen de,
O da tam uzanırken buhar olup,
Diline yerleşen bir keşke gibi kalıyor.

Sonunda anlıyor insan kalemin ucu değildir yüreğini kanatan.
Yaşayamadıklarının ahı,
Düşten öteye gitmeyen dünlerin kahrı,
Belkilere bırakılan yüreğin yasıdır buna sebep.
Aslında kalemin mürekkebi tükenmiyor,
Ama bir noktadan sonra dilde susuyor, kalem de.
Sonunda yürek her boş satıra sessiz bir çığlık bırakıyor.
Çünkü bazı acılar yazılsa da yazılmasa da izi hep kalıyor....
Döndü Dülger