Kırık Kalbin Gerçeği Şiiri - Eda Çayan

Telefon kulağımda dinliyordum seni
Yüreğimde oluşan kırıkları hissederken
Kelimelerin çoğaldıkça yanıyordu canım
Ve bundan bir haberdar olmayan sen

Haklı sanıyordun kendini belki de
Beni düşünmeden sarf ettiğin her cümlede
Canım yandığında hala seni düşünürken hata bende
Düşman ettin saniyeler içerisinde beni kendine

Sevginin ihtimali yok bundan sonra senin için
Düşüneceğim tek şey benliğim ve kalbim
Bir kalemde yazdığım adını tek seferde sildim
Ortaya çıkacak bensiz hiç olan özgüvenin

Aynaya baktıkça göreceksin karaktersiz kişiliğini
Yine de öveceksin süslü cümlelerle bedenini
Zannediyorsun çevirdiğin dolapları bilmediğimi
Bunu sana söylerken çoktan gideceğimi

Karar verme yetini kullanmadan yaşıyordun amaçsızca
Sinir ediyordun boş boş konuştuğun her dakikada
Kafanda kurduğun hayali yaşarken değildin gerçeğin farkında
Ne söylesem sana uzak gelecek her imada

Duyguların yalan söylerken doğruyu açığa çıkarıyordu davranışların
Akıllı olduğunu zannederken dışa vuran yanlışların
Empati yoksunluğundan arşa çıkmış vurdumduymazlığın
Hatalarının cezasını teker teker yaşayacaktı zavallı aklın

Aynı yolu yürümeye çalışacaksın beni özleyerek
Tek fark gittiğin yolda benim olmadığımı bilerek
Karşına çıktığında tüm gerçekler adımı zikrederek
Binlerce defa özür dileyeceksin dizlerinin üstüne çökerek

Bu sefer olmayacak affetmeyeceğim seni de senin gibileri de
İzin vereceğim ruhumu dinlemek için biraz daha kendime
Delireceksin hayasızca sarf ettiğin cümleler vurduğunda yüzüne
Bilmem böylelikle tanırsın kendini aynada gördüğün ikinci yüzünle..