Vakit akrebin yelkovanı kovaladığı gecenin biri, üçü, beşi..
Aklımdan bir çok kez geçmişti gitmek.
Üç kez yemin ettim ve beş karış yol alamadım.
Döndüm kendi içime, hani en uzun yoldur ya insanın içi, öyle.
Dayadım sırtımı kendime, insan sırtını kendine dayadı mı yıkılmazmış, öyle demişlerdi.
Geç oldu ama öğrendim tabii, ne sandınız..!
Başım köpük köpük bulut, içim dışım deniz,
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Devamını Oku
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.




yıllar geçer
dönüp dönüp o o günlerin hayaline yanarız.
oysa ki coğrafya insanın yaşam yolunu çiziyor, belirliyor, görürüz inanasımız gelmez,
ehh birazda gençlikte her şeyi en iyi bilmek ,, büyük sözü dinlememek , yarının yolunu çiziyor sanırım.
lazım gitmek geriye ara ara...tebriklerle
Duygu yüklü şiirinizi
beğeni ile okudum
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta