Kırık Ezgimsin Şiiri - Madu Bellaa

KIRIK EZGİMSİN

​Gönlümde hâlâ sen, titreyen mum alevi gibi
Ey sevgili.. Bir sızı kıvranır göğsümde,
Gözlerin.. ölüm tozu altında çöktü ruhuma,
Seni helal sevmiştim, en derin kıyımda.

​Dün adın dudaklarımda kutsal bir duaydı,
Şimdi kızgın demir misali basılır tenime,
Yüreğimde titreyen her tel adınla çarpar,
Söyle, bunca yıkıma gerçekten değer miydi.

​Sinsice sızdı aramıza yabancı nefesler,
Çöreklendi kuytulara karanlık gölgeler,
Sözlerin cam kırığı gibi saplandı ruhuma,
Bedeli bu ağır enkaz mı olmalıydı.

​Umudun gövdesi devrildi, kökünden sarsıldı,
Kalbimin kıyısında hırçın rüzgarlar dolaştı,
Yalnızlığın göğünde yapraklar savruldu,
İçimde çırpınan hayalin, ömrümü yıprattı.

​Kırık bir ezgi yükselir odanın boşluğunda,
Yarım bir türkü yankılanır uçsuz uçurumlarda,
Sessizlik kuşatır uykumu, gök gürültüsüyle,
Bir ömür böyle mi harcanmalıydı sevgili.

​Haramla helali karıştırmak senin karakterin,
Ruhumun uçurumunda kör bıçaklar bilenir,
Alnıma kazınan ismin, artık bir azap çivisi,
Öfke tufanı sığmıyor, patlıyor göğsümde.

​Gecenin en kuytu köşesinde yükselir feryadım,
Melekler şahidim olsun ki seni safça sevmiştim,
Mahşere dek haramsın; ahım vebalin olup ruhunu dağlasın.

​MADU BELLAA
11.03.2026