Kırık Ayna Şiiri - Şehmus Yaşar

Uzaktan rüzgar sesi, yıl bilmem ikibin kaç?
Kendime rastladım. Selam verdim. Selamımı almadı kerata.
Bana kızgın mı ne?
Belki de dışladığım içindir yıllarca.
Her dediğine saçmalama dediğim içindir.
Her aynada onu gördüğümde tanımamazlıktan geldiğim için belki.
Çizgilerini geç farkettim yüzünün. Hangi ara bu kadar beyaz düştü şakaklarına.
Belki de haklı alınmakta, burun kıvırmakta.
Hep suçladım, bazen azarladım. Bazen yalnız bıraktım.
Ya yazdığı şiirleri beğenmeyişim?
Kurduğu hayallere dudak büküşüme ne demeli? Ne kadar da vurdumduymazım baksana. Hala da almaya çalışıyorum neden küstüğünü. Oysa kırık bir aynadan bakıyormuşum ona.
Kim kırdı? Aile mi, dostlar mı? Yoksa civarda dolanan gölgeler mi? Her neyse . Kim kırdıysa kırdı...
Uzaktan rüzgar sesi. Kendime rastladım. Selam verdim . Gülümsedi. Bana kızgınlığı geçmiş anlaşılan. Ne tuhaf benim de kırgınlığım geçmiş.