Kırık Ayna Şiiri - Ersin İlhan

İnsan
aynaya bakmaz,
aynada
yakalanır.

Zaman
aynayı eskittikçe
yüz netleşir.

Çocukluk
aynaya ilk dokunuştur;
parmak izi
hiç silinmez.

Annemin sesi
aynada kırıldı bir gün,
babam sustu
yansıma derinleşti.

Aşk,
aynaya yakın durmaktır;
çekilirsen karanlık,
yaklaşırsan çatlak görünür.

Kaybetmek
aynaya bir daha
bakamamaktır.
Bakarsan
eksik görünürsün.

Gece
aynayı konuşturur.
Gündüz saklanan
orada söylenir.

Ölüm
aynayı kapatmaz.
Işığı değiştirir.

Ve insan
ömrü boyunca
şunu öğrenir:
Ayna kırılmaz,
bakan dağılır.