Istanbul Bakirkoy 7Aralik
Kırgınlığın İçinden
Kirpiğime değen her damla,
bu dünyanın ağırlığını hatırlatıyor bana.
Bir köşeye çekilip yok olmak istiyorum,
kimse bilmesin, kimse görmesin,
çünkü yorgunum artık insan olmaktan.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta