Kırgın Bekleyiş Şiiri - Fatma Soylu

Yine akşam çöktü dağların sırtına, bir yük gibi,
‎Sanki gökyüzü yorulmuş da, yere inmiş gibi.
‎Bana sorma "nasılsın" diye sorma be canım..
‎Kendi sesime bile dargınım, bir yabancı gibi.
‎Toprak suyu çeker de, acı çekilmez mi sanırsın?
‎İnsan her gece kendi içindeki o kuyuya düşer de,
‎Eksilmez mi, bitmez mi, bir ömür sürer mi sanırsın?
‎Bizim buranın rüzgarı bile dertli eser, bilirsin..
‎Dokunduğu dalı kırar da özür mü diler sanırsın?
‎Kuş konmuş pencereye,
‎ağzında bir kuru dal,
‎Demiş ki "Uçmak güzel de konacak yerin mi var?"
‎Gönül bir virane bahçe, gülleri kurumuş,
‎Dikenleri kalmış yadigar, batar da kanatır...
‎Ekmek dedim, taşa çaldım...
‎yol dedim  kışa kaldım....
‎Bir yarin gülüşüne kandım da, ömrü hiçe saydım....
‎Gel dedim de gelmedin,
‎kal dedim de durmadın,
‎Sen bu gönül hırkasını bir kez olsun sarmadın.
‎Toprak utandı çatlamaktan, bulut utandı yağmaktan..
‎Sen bir kez olsun aynaya bakıp, kendini kınamadın.
‎