Kırdım Kalemını Şiiri - Nurgül Ankara

Umutlarım vardı elimde, birer pırlanta gibi saklı,
Kalbimde yeşeren her filiz, ölümsüzce haklı.
Sen bir dokunuşla yaktın, o ateşi saman aleviyle,
Geriye ne bir iz bıraktın, ne de aşk o baharda saklı...

Yüreğimde kalan o son, o zayıf kırıntılar bile,
Soğuk bir rüzgârla silindi, yiyip gitti bilinmez çöle.
Ne bir yeminim kaldı, ne de bir dönüş vaadi sana,
O kalemini kırdım ey yar, veda olsun bu vefasız aşka...

Bundan sonra adınla esen, her ılık meltem ,
Bana sefa değil, derin bir cefa olarak gelir.
Kapadım defteri, yırttım sayfayı, bitti her düş, her heves,
O kalemini kırdım, karar kesin, artık sona erer.

Ben seni kalbime alırken, bir liman, bir yuva bilmiştim,
En derin kök salan o ağacı sökmeyi de iyi bilirim.
Bundan gayrı bu gönülde sana yer yok, yolun tükendi,
Kırdım kalemini ey yar, hükmüm ağır ve geri dönülmezdi.

Aşkın mührü söküldü, son sözlerimde titrek bir ses yok,
Ne gözümde yaş kaldı, ne de kalbimde sana ait bir kök.
Şimdi sadece ben varım, küllerimden doğan, yepyeni,
Ve kırık bir kalemin, kararlı, buz gibi soğuk sesi...
Artık yolumuz sonsuza dek ayrı, ey yar, bu bir son.

Adını gömdüm, bir mezar taşı diktim o eski zamana,
Son damla yaşım döküldü, bu büyük yangından yana.
Ne bir mazeret ararım, ne de bir vicdan sızısı kaldı,
O defterin sayfalarını, küle çevirdim baka baka.

Aldım elime kalan o son, o kupkuru yaprağı,
Hatıran diye sakladığım o en zehirli yalanı.
Hepsini bir bir yaktım, geriye dönüşsüz bir eylem bu,
Şimdi bu derin sessizlik, benim en büyük feryadım, onurlu..

Ne senin için bir ağıt yakarım, ne de adını anarım bir daha,
Bu kapı sonsuza dek kapandı, anahtarını attım okyanusa.
Ben ki, seni kalbime aldığım o büyük sevgiyle,
Sökmeyi de bildim; kökün kurudu, kalbimden söküp attım!

Şimdi rüzgâr esiyor, savuruyor tüm o geçmişin tozunu,
Güneş doğuyor artık, sensiz, daha aydınlık bir güne.
Ey yar, son sözüm sana: "Varlığın artık bir hiç!"
Kırdım kalemini. BİTTİ. Dönüş yok, ne sana ne bana.

Nurgül Ankara