Ruhunun en mahrem köşelerini, seni sadece bir araç olarak görenlerin ayakları altına sermekten yorulmadın mı? Bakışlarındaki o donuk ifade, kendi pınarlarını başkalarının çorak topraklarını sulamak için kuruttuğunu anlatıyor. Sen, başkalarının sofrasında bir ziyafet olurken, kendi açlığını kimselere söyleyemeyen o mağrur ama yaralı ruhsun. Peki, o sofradan kalkanlar, senin ne kadar eksildiğini bir kez olsun merak ettiler mi?
Daha ne kadar başkalarının sevgisini kazanmak için kendinden ödün vererek taksit taksit öleceksin? Kendini başkalarının kalıplarına uydurmak için budadığın her dalın, aslında senin en meyveli, en canlı tarafın olduğunu ne zaman göreceksin? İnsanlar senin fedakarlığını bir görev, nezaketini ise bir mecburiyet sanıyor. Oysa sen, içindeki o yangını bir başına söndürmeye çalışan yorgun bir savaşçısın. Artık o kiralık kalplerden taşınma vaktin gelmedi mi? Başkalarının mutluluğu için inşa ettiğin o kumdan kaleler, hayatın ilk gerçek dalgasında yerle bir olacak.
Zaman, geri dönüşü olmayan bir yolculuktur; sen başkalarını memnun etmeye çalışırken, aslında en çok kendine geç kalıyorsun. Bir gün dönüp arkana baktığında, sadece başkalarının memnuniyetini değil, senin hiç yaşanmamış, hep ertelenmiş hayallerini göreceksin. Bu haksızlığı kendine yapmayı bırak. Şimdi o kiralık hayatları asıl sahiplerine bırak ve kendi çıplak ama hür gerçeğine dön.
"Başkalarının kalbinde yer açmak için kendi ruhunu daraltma; sığdığın o küçük yer seni zamanla yok eder."
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta