Gecenin karanlığı sardığında bitkin sokağı
Bir gölge geçer taş kaldırımdan terli şakağı
Titrer lambanın şafkı sarartır yosun sapağı
Pencerelerde meraklı gözler bekler şafağı
Ve ben çıkarım ruhumun ardısıra bırakıp yatağı
Vakit gitme vaktidir yüreğime çalarken kırağı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta