Oturma teklifi üzerine kız sandalyeyi çekti ve oturdu.
Kız evsahibinin kızıydı
Eşyalı tutmuşlardı evi
Doğa bir parçasını kiraya vermişti...
Doğanın sahibi izin alıyordu
Doğasından bir parça doğa bir süre onların değildi
Sonuçta ev sahibinin kızıydı bazen havası iktidar muhalefeti yaratıyordu.
Dedi: düş içime sır olsun müsveddeler.
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden
Devamını Oku
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden




Can bedende...
Beden evrende
Kiracı...
Aslında bir oyun bu...
Ev sahibinin aynı kalıp kiracıların değiştiği...
Tıpkı hayat gibi!
Düşüncenin şiiri..
Ne zaman sayfaya gelsem nasiplendiğim..
Tebrikler Naki Bey..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta