Milyonlarca kır çiçeği, sanki özgürlük yuvaları gibi, rengarenk ve bulutlara yakınlığıyla tanınırlar.
Bir insanın, “masumluğunu ve temizliğini” anlatır sanki güzelliği.
Hayata karşı hep birlikte hareket eder gibi devam ettirirler yaşamlarını. Ve aynı yöne bakarak karşılarlar günü.
Bu yaşamak onlara güzel mi bilemiyorum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta