Ben İzmir deryasında bir karış kuru toprak
Sense sinemde açan rengarenk kır çiçeği
Dur zaman, akma şimdi, düşme takvimden yaprak
Meylim bahara değil sanadır kır çiçeği
Yokluğun kara kıştır dört bir yanım kar boran
Kimsesiz, terk edilmiş, öksüz bir çocuk gibi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Teşekkürler Çöl Şulesi :)
Teşekkürler efendim
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta