Yağmurlarını paylaştığımız şehirden
Ne bıraktın avuçlarıma Kır Çiçeği
Tüm sokakların zihni çıkmazda
Kaldırım kenarında ağlıyorlar kahırdan
Çamurlu sular sürüklüyor geleceği
Açmaz mıydı buralarda bir Kır Çiçeği
Ovalara sığmayan sofralardan kalan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



