Kimsesiz Hüzün...
Yüreğimin kuytusunda yeşeren o sessiz çiçek,
Adı konulmamış, rüzgârda savrulan kimsesiz hüzün.
Seni sevmek; karanlıkta bir yıldıza el sürmek,
Ve her sabah, yokluğunla uyanmak kadar hüzün...
Bir şehre sığmıyor artık içimdeki bu yangın,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta