Kimsesiz Hüzün...
Yüreğimin kuytusunda yeşeren o sessiz çiçek,
Adı konulmamış, rüzgârda savrulan kimsesiz hüzün.
Seni sevmek; karanlıkta bir yıldıza el sürmek,
Ve her sabah, yokluğunla uyanmak kadar hüzün...
Bir şehre sığmıyor artık içimdeki bu yangın,
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
Devamını Oku
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta