Kimsesiz dağların koynundayım,
Ne ses var ne nefes, rüzgar bile yorgun.
Diken açsa kimse görmez, gül solsa kimse bilmez,
Gönül yanar da dumanı tüter, kimse sezmez.
Bir taş gibi suskun, bir gölge gibi sönük,
Dertleşsem duvar dinler beni, insan anlamaz.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla



