Kimsesiz Şiiri - Zeki Tokgöz 2

KİMSESİZ
Ne bir dostu vardır nede yareni
Derdini kendiyle böler kimsesiz
Kendi bile olmaz yara saranı
Zevkini hüznünden alır kimsesiz

Dünya döner döndüğünü anlamaz
Ne kadar dert çekse asla inlemez
O bilirki onu kimse dinlemez
Hem konuşur hem de güler kimsesiz

Amacın ne desen sallar kafayı
Görmemiştir bir gün olsun sefayı
Gönlünde hisseder her gün cefayı
Acısız bir ölüm diler kimsesiz

Canı yanmaz ateş onu yaksada
Umursamaz herkes ona baksada
Gözlerinden gözyaşları aksada
Yaşını mendilsiz siler kimsesiz

Dünya için plan yoktur zihinde
Tebessüm bulması çok zor yüzünde
Ya bir hastahane ya da evinde
En son bir başına ölür kimsesiz
Zeki Tokgöz