Kimseler Bilmez Pirom Şiiri - Erdin Şallıel

Gönülden nice söz geçer,
Söylenmeyince kimseler bilmez...
Anlatmak istersin kendini,
Kelimeler yetersiz kalınca ifade edilmez.

Anlatamayınca yine sensindir susan,
O zaman da derdin bilinmez.
Derdin bini bir para etmez,
Kimseler tarafından görünmez.

Efkâr basar yüreğini,
Ardı ardına,
O efkâr vurur diline,
Vurur da dile gelse bile, yine dinlenmez.

Dertler, kederler yağmur olur,
Akar gözlerinden…
O yaşlar görünmeyince,
Gözyaşları da hiç dinmez.

Bazen hayallere kapılırsın,
Gidersin ötelere sessizce...
Gittiğini de kimseler görmez.
“Dur, gitme…” demezler,
Diyemezler…
Gidene hiç kimse “Dur!” demez.

Ben bilirim prom…
Boşuna ağlamaz insan.
Ama ağlasa da kimse sormaz:
“Derdin ne?”
Sormazlar pirom, sormazlar…

Yazmak istersin,
Kalem çaresiz…
Dile gelmez kelimeler.
Yazılmazsa, kimseler de görmez.

Sanırsın ses gelir uzak diyarlardan,
Gönlünün derinliklerinden…
Ama bilinmez.

Konuşmak istersin bazen,
Zor olanı seçer, susarsın.
Yağmur olur gözyaşların,
Ötelere geçmez,
Yanaklarını ıslatırsın…

İşte o an, seni kimseler duymaz.
Dil sessiz,
Feryatlar derinde…
Kalp konuşur,
Ama kimseler anlamaz.

Sanırsın ki:
Kimseler görmez,
Kimseler duymaz.
Aldanırsın…

Çünkü kalbin konuştuğu
Havada kalmaz pirom…
Bir bilsen…
Hep susarsın çünkü;
Ne makam,
Ne mekân,
Ne de heybet
Çare olmaz bu derde…

Kalp dile gelince,
Konuşanı dinleyen
Ancak Rabbindir…
Onu da herkes bilmez,
Görmez…
Pirom.