Kimse Okumasa da Şiiri - Hamit Atay

Kimse Okumasa da

ben yazdım, çünkü sustukça eksiliyordum…
Kimse okumasa da yazdım.
Çünkü içimde öyle şeyler vardı ki,
birine anlatamazdım.
Bir çığlık gibi değildi duygularım,
daha çok
bir fısıltının içinde kırılmış cümlelerdi.

Ne zaman kalem elime değse,
kendimi bulurdum.
Kimi zaman tanıyamazdım o hâlimi,
kimi zaman kucaklardım
çocuksu bir sevinçle.
Ama yazmasaydım,
belki de yok olurdum kelimesiz bir hayatta…

Kimseye okumadım çoğu şiirimi.
Çünkü bazı dizeler
yalnız okunur,
yalnız yaşanır…
Ve bazı satırların yükü
ancak yazanın yüreğine uyar.

Kimse anlamasa da yazdım.
Belki de anlamasınlar diye yazdım.
Çünkü her açıklama,
biraz eksiltir duyguyu…
Ben eksilmesin istedim.
Yaşadığım ne varsa
tam kalsın istedim kâğıtta.

Bazen ismimi bile koymadım altına.
Çünkü kim olduğumun önemi yoktu o anda…
Mühim olan
ne kadar içten döküldüğüydü harflerin.
Ve inandım ki:
gerçek şiir,
okunmayı değil,
yaşanmayı bekler.

Kimse sormadı:
"Yazdıkların sen misin?" diye…
Ben de söylemedim.
Ama her kelime,
bir parçamı taşıdı.
Bir gülüşümü belki,
belki de sakladığım bir hüznü…

Ve her dizede
kendime bir adım daha yaklaştım.
Çünkü dışarıda ne kadar uzaklaştıysam
içeride o kadar yakındım kendime.
Dünya sessizdi,
ben yazarken sadece kalbim konuşuyordu.

Kimse okumasa da
şiir beni anladı.
Ne yalan söyledim ona,
ne de güçlü görünmeye çalıştım.
Olduğum gibi…
Kırık, eksik,
ama samimi…

Kimse okumasa da
ben yazmaya devam edeceğim.
Çünkü her dize,
kendime tuttuğum bir aynadır.
Ve o aynaya ne zaman baksam,
biraz daha kabullenirim geçmişimi…
biraz daha severim suskun yanımı…

Ve bilirim artık:
Bazen bir tek kişi duyar içini,
o da sensindir.
Ve kendini duymak,
dünyayı susturmaktan daha değerlidir.

Şiir Hamit Atay