Kimse bilmez içimdeki coçuğu

Çok direndim ben bu hayatta…
Küçücük ellerimle tuttum hayatın sert kapısını,
Açılmadı…
Yine de bırakmadım.
Çocukluğumda başladı hatırımın acısı,
Dizlerim yaraydı ama canım ondan da fazla kanardı.
Oyuncaklarım sustu bir gün,
Ben konuşmayı öğrendim susarak.
Bir ev vardı…
Duvarları konuşmazdı ama

Ben onların arasına sıkışmış çığlıklarımı bilirdim.
Pencereden bakardım gökyüzüne,
Bulutlara derdimi anlatırdım,
Çünkü insanlar duymuyordu.
Çok direndim ben bu hayatta…
Yaşıtlarım gülerken ben büyüdüm,
Bir çocuk değil
Yarım kalmış bir dua oldum.
Küçük omuzlarıma ağır geldi dünya,
Ama kimse fark etmedi.
Güçlüsün” dediler,
Güçlü olmak zorunda bırakıldığımı bilmeden.

Bir mendile sığdırdım gözyaşımı,
Bir yastığa gömdüm sesimi.
Gece olunca
Yıldızlara fısıldadım kırgınlığımı.
Ben neyi yanlış yaptım? dedim,
Cevap gelmedi.
Çok direndim ben bu hayatta…
Yıkıldım,
Toprağa değdim dizlerimle,
Ama alnımı değdirmedim kimseye.
Kalktım…
Yine kalktım…
Ve her kalkışımda biraz daha sertleştim.
Çocukluğumun içi eksik,
Bir yanım hep o yaşta kaldı.
Saçlarımdan değil
Yüreğimden ağardım ben.

Kimse bilmez içimdeki o küçük çocuğu,
Hâlâ kapının arkasında bekler,
Birinin gelip
“Artık bitti” demesini ister.
Ama hayat…
Hayat erken öğretir bazılarına direnmeyi.
Ben de öğrendim.
Sevilmeden sevmeyi,
Sarılmadan ayakta durmayı,
Ağlarken gülümsemeyi öğrendim.
Çok direndim ben bu hayatta…
Ve hâlâ direniyorum.
Çünkü biliyorum,
Her yara bir gün kabuk bağlar,
Her acı bir gün insanı başka bir şeye dönüştürür.
Ben kırık değilim artık,
Ben yaralı bir savaşçıyım.
Çocukluğumun acısı içimde dursa da
Beni ben yapan o izlerdir.
Bir gün

O küçük çocuğun elini tutacağım içimde,
Bak diyeceğim,
Geçti…
Biz hâlâ buradayız.
Ve işte o gün
Direnmek değil,
Yaşamak kazanacak.
Çok direndim ben bu hayatta…
Ama yenilmedim.
Yenilmedim.

aygül zade ....