Kimisi Yusuf’tur, payına zindan düşer,
Yüzünde ay şavkı, gönlünde sabır pişer.
İhanet gömleğiyle sınanır da her gece,
Dili sükût eyler, kalbi tek bir hece.
Kimisi Züleyha’dır, yanmak onun şanıdır,
Gözyaşıyla suladığı, sevda gülistanıdır.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta