NURİ CEYHAN ALTUĞ / Nevşehir -1945
Resminde olmasa kiminle konuşacağım
Kuru yaprak gibi hazana dönüşeceğim
Elimi tutmasalar boşluğa düşeceğim
…Usandım hayaller kurmaktan her gün ayni iş.
Yalnızlık ve zaman beni yiyip bitiriyor
Yaşamaktan bıktım akla neler getiriyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta