Kimim Ben? Şiiri - Mustafa Özhan

Kendi gölgesine sığınmış bir adam
Suskun, ağırbaşlı,
Yalnız; bir o kadar.
İçimde konuşmayan bir şehir var;
Sokakları sessiz,
Lambaları solgun,
Her köşesinde yarım kalmış bir hikâye...
​Yürürüm bazen izbe gecelerde;
Ay omzuma düşer,
Rüzgâr yüzüme eski bir dost gibi dokunur.
Ama hiçbir yol,
Beni gerçekten bir yere götürmez.
​Kalbim yorgun bir kapı gibi;
Her gelen çalar,
Her gelen gider...
Geride sadece,
Uzun bir sessizlik kalır.
​Bazen sorarım kendime:
"Ben gerçekten kimim?"
Bir hatıra mı,
Bir bekleyiş mi,
Yoksa kendi içinde kaybolmuş bir yolcu mu?
​Kendi içinde kaybolan bir yolcuyum işte;
Suskun, ağırbaşlı,
Yalnız; bir o kadar...
Ama içimde hâlâ,
Kimsenin görmediği küçük bir umut yanar.