Kimi Zaman Şiiri - Nihat Soykan

Kimi zaman bir hayalle avunur insan.
Uçurumun kenarında koşar gözü kapalı.
Çözülsün istemez...
Çözülsün istemez, kördüğüm prangalarla bağlanmıştır
umutlarına.
Uyanmak istemez...
Kapatmış gözlerini açmamak üzere.
Bölünsün istemez...
Gördüğü rüya bitsin istemez.
Kimi zaman yüzünü bahara döner insan, okşar yanaklarını
çiçek kokan rüzgârlar.
Martıların sesleri çınlarken kulaklarında.
Denizle gök arasında volta atar gözleri.
Korkar!
Korkar! Hakikatle yüzleşmekten insan.
Katran karasından kara gerçekler.
Acıtır insanı acı gerçekler.
Yakar yakar kül eder.
Yanmak mı tüm mesele yakılmak mı?
Yakan ateş miydi insanı, yoksa ateş miydi insanın diğer adı?
Nasıl bir denklem hayret! Değil mi?
Yakan ateş değil elbet insan yakar insanı.
Kimi zaman diyorum ya kimi zaman...
Haydi gel insan!
Mahşerini de cehennemini de getir yanında.
Gel sen beni yargıla ben de seni.
Aynı hükme infaz yiyelim,
Aynı hakim kırsın kalemimizi.
Gel tut elimi haydi yanalım, sevda cehenneminde...
Et kemikten ayrılsın, ruhlar elbet cennette.
Haydi gel...
Aşk yanmaya değmez mi?
Açtım bağrımı sana,
Bekliyorum ben seni
Bekliyorum ben seni...