Çıplak ayaklarımızla basıyorduk dikenlere.. Bile bile acıtıyorduk canımızı, bile bile akıtıyorduk kanımızı... Yaramız iyileşmeden açıyorduk bir yara daha... Neydi yaptığımız? Kimeydi kastımız? Barış diye bağırıyorduk kavgalarımızda... Kavgayla barış olurmuydu? Bir fotoğrafımız da yoktu anı diye saklayacak.. Anımıza ortak kimsemiz bile yoktu.. Arkamızdan ağlayacak gözyaşlarıda.... Umutlarıda yoktu biz onları kurutmuştuk oysa... Çıplak ayaklarımızla basıyorduk dikenlere.... Koşmaktan unutmuştuk yürümeyi.... Pişmanlığımız had safhaya çıkmıştı pişman olamıyorduk... Dudaklarımız büzülmüştü gülemiyorduk.. Bileklerimiz kelepçe arıyordu belki... Elimizi uzatamıyorduk.. Ölmek istiyorduk belki de... Yinede gönlüm dağlarda diye Ölemiyorduk... Çıplak ayaklarımızla basıyorduk dikenlere... Yine de yaşıyorduk.
Şilvan ÇokvarKayıt Tarihi : 23.12.2011 03:28:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!