Kime İnanmalıydım Dostum Şiiri - Hamit Atay

Kime İnanmalıydım Dostum

Kime inansam yalan çıktı be dostum,
Bir tebessümle kandırdılar kalbimi,
Sözler süslü, niyetler karanlıktı,
Ben içten sandım, onlar sahteydi.

El uzattım dost diye, kardeş diye,
Yaralarımı sarar sandım,
Meğer gizli gizli hançer saklıymış,
Omzumda yük değil, ihanet taşırmış.

Bir mecliste, bir sokakta, bir çay bahçesinde,
Her masada bir yalan, her sohbette bir oyun,
Gözlerime bakıp doğruluk söylediler,
Ama kalpleri başka şehirdeydi.

İnandım, belki fazla temizdim,
Belki fazla umuttum insanlığa,
Her gülüşe, her selâma boyun eğdim,
Her bakışta dostluk aradım, bulamadım.

Kime inansam düşürdüler beni,
Kimi dost bildim, sırtımı döndü,
Kimi kardeş sandım, yolumu böldü,
Bir ben kaldım, bir de içimdeki şiir.

Şimdi soruyorum kendime sessizce,
Suç bende mi, onlarda mı,
Yoksa bu çağın kanunu mu böyle,
Doğruya değer yok, yalana ödül var.

Ama yılmam dostum, bükülsem de,
Kendi yolumda yürüyeceğim,
Gerçek dostluk belki bir gün çıkar,
Çıkmasa da varsın, yalnız kalayım.

Çünkü ben yalan değilim,
Çünkü ben menfaat değilim,
Çünkü ben ihanet değilim,

Hamit Atay
Çünkü ben, sadece şiirim.