İnsanlar senin nasıl olduğun, Nerede olduğun yada Savaş verdiğin duygu ve düşüncelerin ile ilgilenmez.
Toplum için önemli olan en büyük faktör senin kim olduğundur. Kendi hikayeni kaybedip, başkalarının hikayelerinde kendini ararsan işte o zaman kendini boşlukta hissedersin ve kaybolmuşluğun, başarısızlığın yada yalnızlığın korkusu sarar bedenini.
Herkesin eşit olduğu ve tüm olay ve yaşantıların mutlu bir son ile bittiği durumlar sadece filmlerde olur. Dünya sadece güçlü olanların ve güçlü kalabilenlerin oyun alanıdır.
Gerçekten insanların sana bakış ve davranışlarından sıkıldıysan yapılması gereken en güzel şey bir vahiy ve seni kurtaracak bir şeyin gelmesini umut ettiğin rüyadan uyanma vaktidir.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta