Kime Gittiğini Bilen Gül

dün gece
sokağından geçtim
sen uyuyordun
yıldızlar uyanıktı

elimde kırmızı bir gül vardı ve
çok şıktım
baksan bile görmezdin beni
simsiyah giyinmiş
geceyle pişti olmuştum

şehre gelmiş bir sincap gibi ürkektim
bir cam açılsa
bir perde aralansa tedirgin oluyor
tanıdık simalarla karşılaşmak istemiyordum

çünkü
sana bir söz gelir diye korkuyordum

uzaklarda bir yerlerde şarkı söylüyordu
Sezen Aksu
“bende yoluma giderim / ezdirmem kendimi”
oysa ben ezilmiştim
ufalanmıştım ve
iliğimden tut kemiğime dek sensiz kalmıştım

ışığı yanmayan bir sokağın karanlığına sinip
saatlerce ışığı sönmüş pencerene baktım baktım…
bir sokak köpeğine su içirir gibi
bir zamanlar o pencereden bana gülümseyen
hayalinle suladım
içimde ki sana susamış vampiri

oysa pencerene baktıkça
canım acıyordu
yine de bir bağımlı gibi
pencerene bakmaktan da vazgeçemiyordum

o gece pencerene bakmak
acıyla sevişmek gibiydi…
sigara gibiydi…
alkol gibiydi…
sen gibiydi…

sabaha karşı
saba makamında çınlarken alemi-cihan
üstünde not olmayan kırmızı gülü
her zaman ki gibi kapına bıraktım
gül kime gittiğini
sen gülün kimden geldiğini
biliyordun sonuçta

sonra
son bir kez bakıp pencerene
"a ş k ı m" diye fısıldadım gecenin kulağına
yıldızlar duydu
ay dede duydu
karakol
bekçi duydu

sen d u y m a d ı n