Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
minicik bir enstantane yaşamdan.. göz sürülen hayat.... kaleminize sağlık arkadaşım...
Bu kadarcık kısmı bile etkileyeci...
...şiirin devamı eminim olmalı, tabi ki anlamak gerekir yazılanı...güzel başlamış, her yöne şekilebilir Ahmet bey...kutluyorum......
Güzel vallahi güzel de, devamı neden yok?
O noktalara kıl oldum dahasını isteyince.
Devam lütfen...
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta