Gerçekler itilir hep kovuluyorlar baştan;
yüzsüzlükten değildir değerliliklerinden.
ve her defasında da vefasızlık etmezler;
kapı aralanınca bir köşede beklerler.
gölgelerin dili yok kafa karıştırırlar;
konuşsalar yıldızlar belki bulutlar ağlar.
kim yıkılır ansızın kimler ayağa kalklar,
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta