Kim Duyar Dinler Beni Şiiri - Yavuz Mercan

Taş attılar bağrıma
Çare yokmuş ağrıma
Bakmadılar çağrıma
Kim duyar dinler beni

Boşa feryad etmişim
Durmadan inlemişim
Ben bir garip dervişim
Kim duyar dinler beni

Olsam deli divane
Gönül evim virane
Günah yurdu bu hane
Kim duyar dinler beni

Ateş olsam yakamam
Su olsam ıslatamam
Kir çıkarmaz bu hamam
Kim duyar dinler beni

Yay elimde durmuyor
Ok hedefi vurmuyor
Nefsim ıslah olmuyor
Kim duyar dinler beni

Aş pişmeden yenmiyor
Söz yerinde denmiyor
Yüzler asık gülmüyor
Kim duyar dinler beni

Meyve vermez ağacım
Yok başımda bir tacım
Ben öğüde muhtacım
Kim duyar dinler beni

Sözüm tesir etmiyor
Tarlam çorak bitmiyor
Sade nutuk yetmiyor
Kim duyar dinler beni

Belimde yok silahım
Dilimde sade ahım
Çoğalmışsa günahım
Kim duyar dinler beni

Söz uçar kalır yazı
Çekmiyor kimse nazı
İçimizde yoksa sızı
Kim duyar dinler beni

Ne ilmim ne hünerim
Ben hep kendime derim
Medrese asıl yerim
Kim duyar dinler beni

Seherde gözüm yaşım
Secdede olsa başım
Zalimse arkadaşım
Kim duyar dinler beni

Kemale ememişim
Gülleri dermemişim
Bir gönle girmemişim
Kim duyar dinler beni