Kim buldu Aşkın iyisini?

Söyle, Kim buldu Aşkın iyisini?
Kolunda sevdiğiyle gezerken yolunda beşer,
Yakında görür yarini gitmiş yolunda şeşer,
Sindirme kendini, Suçluluk kalbini deşer.
Ne gerektir ki Aşkı, mantığa seçer.

Bağımlıyım herşeyinden kötüsünden iyisinden,
Fakat noksanımdır sevmeklen sevilmeklen.
Vardım Doksanıma, her şerrimlen kötülüğümlen,
Nasıl mı vardım Doksana? Aşk-ı men eden serimlen.

İn Meydana, Şıpsevdilere Baksana.
Hepsi birer nevale Vucud-u insana.
Şimdi kendini benim yerime koysana,
Var mıdır senden rahatı bu cihanda?

Şer görürse eğer bir gün benim başım,
Deyin "Aşk-ı divane olmuş bu şaşkın."
Var mıdır ki, Şefaati, Mantığı aşkın?
Deyin "Bu kulun Beyni Kalbinden taşkın!"

Üçlük cihanımı bir acize harcayamam.
Aşkı ahirde ararım, bu cihana yoramam.
Bir Beşer-i Hayatıda kendimlen oyalamam.
İhsas-ı Teesüf etmem. Başkasına yaramam.

Varsın desinler bana Tasavuf-i Mahlukat,
Ama şunu bilsinler kendinden üstünüm kat kat,
Tüm bu nefse inat durma yüreğim at!
Onların pişman olacakları tek yer: Ahir kat!

Şimdi söyle, gördün mü bir aciz kulu senden üstüne?
Vaktini çaldırdın bir beşer-i küsküne,
Şimdi hadi gel kendine bir saygı duyda,
Göreceksin ne Kulların geçeceksin üstüne.