Bir güz gününde
Günü geldiğinde
Dalları terkeder yapraklar
Kim bilebilir
Neler hisseder
Dökülen yaprakların ardından
Dallar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Kim bilebilir gidenin ardından kalanın neler hissettiğini.....yüreğinize sağlık....
Gerçekten ben kısa şiirlere bayiliyorum...kendileri karınca taşıdıkları başak!!!
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta