Sen! Yakıp yıkan koca şehri üstüme,
Lüzumsuz derde dalıp, dermanını isteme,
Halimi bilmesen de meyil etmem siteme,
Bilmeden kırılıp, cananına küsen kim?
Hâl vuku bulsa, ölüm yalnızlığın elinden,
Geçer son nefes gibi bir poyraz yelinden,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta