sevdim...
seni yüzüm kızarsada her yüzüne baktığımda...
yanaklarını öptüm gözleinden her aktığımda
kalbim duracakmış gibi olur ellerini her bıraktığımda
ruhumu istemem bedenimde kalbim seni olurya bir gün unuttuğunda
susarım...
sen konuşuosan benim konuşmam kifayetsiz kalır
her cümlen inanki aklımı beni benden alır
sen gitsen bile kalbime çizdim tek bir resmin kalır
bu dünyada bir tek senin beni sevmediğini söylemen bana yalandır
sevebilirdim...
daha çok mutlu olurdum sevdiğimi bilseydin...
yeniden doğardım yaşamak neki sende beni biraz olsun sevseydin
keşke yalandan değilde kalpten seven gerçek aşkı dileseydin..
seni üzenleri boşverip,üzülmeyip,kahrolmayıp..hepsini tek kalemde silseydin
unuturum...
belki yokluğunda aklımı kaçırıp duvarlara boş boş baktığımda
kim beni benden alabilirki sen olursun canımı alan ellerimi bıraktığında
kim silecek gözlerimden akan kanları ağladığımda
kim dindirecek susuzluğumu dudaklarım kuruyup susadığımda...
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta