Kifayetsiz Kafiyeler Şiiri - Selim Sergen

KİFAYETSİZ KAFİYELER

Eskiden şiir yazardım sana,
Asker gibi kafiyeli.

Usul usul,
Ellerim cebimde severdim seni.

Şimdi?
Şimdi kalemimin kemiğini kırdım.
Kelimeler biraz ayyaş
Cümleler arsız, küfürbaz.

Ben hâlâ seni…
Hah! Orası değişmedi be güzelim.
Ben de değişmedim.
Sevmenin de dili varmış,
Benimki bozuldu biraz,
Hoyrat, kural tanımıyor şimdi,
Hece saymıyor, ahenk dinlemiyor,
Kifayetsiz kafiyeler yok artık.

Sen sandın ki, şiir azaldı.
Halbuki ben kendimden geçtim de,
Sana başka bir yerden dokunuyorum şimdi.

Sensizliği yazamazdım o eski ahenkle,
Çünkü sensizlik küfür bana.
“Ben seni seviyorum”
Artık fraklı bir cümle değil,
Çıplak bir itiraf gibi, öylece.
Yere düşmüş bir sigara izmariti gibi,
Basarsan söner,
Ama içinde ateş, kor hala.

Demem o ki,
Ben hâlâ buradayım…
Ama kapıyı çalamıyorum artık,
İçimdeki duvarı delebiliyorum yalnızca.

Biraz daha kendime benzedim belki,
Biraz daha gerçek,
Daha az şair,
Daha çok adam.

Yazdığım her cümleyle,
Seni değil belki ama,
Sana uzanan o eski beni gömüyorum usulca.
Çünkü anladım ki,
Kelimelere sığmayan şeylerin varlığı
Susmakla değil,
Bir çığlıkla anlatılmalı artık.

Ve ben canım…