Kibrit çöpünden dağ Şiiri - Öner Çağlar

KİBRİT ÇÖPÜNDEN DAĞ
Bildiğim şeyi yeniden öğrendim!
Önceden nasıl cahil kitapmışım.
Bir dağ görünüyor ki kibrit çöpünden.
Hayvanı hayvan değil otu ot...
Gördüğüm şeyi yeniden görmedim!
Pak sular aktı gitti kurudu yatak!
Bu kazağı şu çorabı bana ben örmedim!
Şu dağları bir kibritle haydi yak.
Duyduğum bir şey olmadı bağırmalardan!
Bir güzel söz söyleyen yetişmez ki rahat!
En güzel faydalı iş, susmakmış uyuyarak!
Harika başarıymış soyulmak, alkışlayarak!
Dokunduğum bir ışık ne arar Güneşte!
Suyun içine düşmüş, buz kesilmiş ateş te!
Bir katı taş ol, kıpırdama diyor! Bostancı başı.
İşte böyle çok sevilirsin! Ye yavan bulgur aşı.
Kokladığım, topraklı yağmur kokusu.
Yok artık! Asfaltlı kaldırımın yağlı boyası.
Bir şeyi açık açık söylemezsek ölürüz.
İşte ancak o zaman duyar,yaşar, görürüz.
Tattığım, şu dağdan gelen ķuru bir yel miş!
Ayakmış, dağılan, vadilere parmak mış, el miş!
Bir kafa kalmış geriye, tek bir yere bakan!
Kibrit çöpüne de ne kadar benziyor değil mi?
İşte bunlardan oluşan tek ateşlik bu dağı,
Bir bir terk ediyor kuş yuvasını, anasını buzağı.
Gözlerden çıkacak kıvılcımla kül olur.
Yeşerir bu ova çiçek, lale, gül olur.
Şiir: ÖNER ÇAĞLAR
14.11.2022 Saat:21:41