Poyraz bir rüzgar gibi ilk alevleri
Hayatta insan misali,çıplak olur ölümleri
Bazen bir ormana,bir şehre kafa tutarlar
Derdini anlatmaz,içine kapanıktır kibrit çöpleri
Kutularını açar azrail olmuş insan eli
Birbirine kenetlenmiş kırk adet yürekli
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
