Yanmayı bekleyen mumlar gibiyiz bu sonsuz karanlıkta
Kibrite ateş veren kıvılcımı taşıyor, yamalı yürekler
Kürdan kollarımız kaldırıyor hayatın tüm yükünü, kasvetini
Sabahın ilk ışıklarıyla yüzünü okşuyor güneşin sıcaklığı
Toprakla buluşuyor, can oluyor gözünden akan damlalar
Kaldır kafanı, gün doğarken senin mücadelen sürüyor hala
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta