Yüz yıllık bir ruh yorgunuyum sanki
Zamanın paslı zincirine vurulmuş gibi
Her adımda bir asır çöküyor omzuma
Gücüm son kıvılcımını tüketmiş bir yıldız gibi sönüyor
Ve ben hala gülümsüyorum
Gözlerimin gerisinde infilak eden sessizliğe rağmen.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta